W środku odkryciem tego znanego dzisiaj na zupełny Ziemia napoju stoi … grypa. Jak w grudniu 1885 roku mieszkańców Atlanty nawiedził syzyfowy wirus grypy, pigularz John Pemberton głowił się ponad specyfikiem, jaki mógłby donieść ulgę schorowanym Amerykanom. Gorsza połowa Pemberton spędzał wtedy całe noce w swoim małym laboratorium na tyłach apteki i eksperymentował. Gotował listowie krzewu kokainowego, ucierał orzeszki drzewa kola (zwane przewodnik), mieszał różne syropy, podgrzewał, studził, łączył z różnymi wywarami i próbował…
Nie zważając na, iż farmaceuta wkładał całe kier w swoje eksperymenty, negacja logiczna jest dozwolone odezwać się, azali eliksir tamten byłby skutecznym specyfikiem na grypę, ponieważ w życiu negacja logiczna został dokończony. Pewnej nocy, wyczerpany nerwowo Pemberton omyłkowo dolał aż do mikstury wody sodowej, miast zwykłej. Jak spróbował specyfiku, negacja logiczna pył wątpliwości – owo jest niepowtarzalne! Porzucił dalsze prace powyżej wynalezieniem leku. Z pomocą przyszedł mu Franc Robinson, buchalter apteki. We dwójkę obmyślali koncepcja, na sposób stłuc fortunę na bezalkoholowym pobudzającym napoju. Robinson twierdził, iż konieczna jest reklama; owo płeć brzydka wymyślił nazwę „coca-cola”, organizował darmowe degustacje coca-coli i dbał o ogłoszenia w prasie. W „The Atlanta Journal” w dniu 26 maja 1886 roku ukazało się takie oto wydanie: „Coca-cola jest pyszna i orzeźwiająca”.