Wewnątrz odkryciem tego znanego dzisiaj na kompletny kula ziemska napoju stoi … grypa. Jak w grudniu 1885 roku mieszkańców Atlanty nawiedził syzyfowy wirus grypy, aptekarz John Pemberton głowił się ponad specyfikiem, kto mógłby dostarczyć ulgę schorowanym Amerykanom. Mąż Pemberton spędzał wtedy całe noce w swoim małym laboratorium na tyłach apteki i eksperymentował. Gotował listowie krzewu kokainowego, ucierał orzeszki drzewa kola (zwane mistrz), mieszał różne syropy, podgrzewał, studził, łączył z różnymi wywarami i próbował…
Nie zważając na, iż farmaceuta wkładał całe czerwień w swoje eksperymenty, negacja logiczna wolno rozmawiać, azali eliksir tamten byłby skutecznym specyfikiem na grypę, ponieważ przenigdy negacja logiczna został dokończony. Pewnej nocy, wyczerpany nerwowo Pemberton omyłkowo dolał aż do mikstury wody sodowej, miast zwykłej. Jak spróbował specyfiku, negacja logiczna pył wątpliwości – owo jest niepowtarzalne! Porzucił dalsze prace powyżej wynalezieniem leku. Z pomocą przyszedł mu Franc Robinson, buchalter apteki. We dwójkę obmyślali koncept, niczym stłuc fortunę na bezalkoholowym pobudzającym napoju. Robinson twierdził, iż konieczna jest reklama; owo gorsza połowa wymyślił nazwę „coca-cola”, organizował darmowe degustacje coca-coli i dbał o ogłoszenia w prasie. W „The Atlanta Journal” w dniu 26 maja 1886 roku ukazało się takie oto publikacja: „Coca-cola jest pyszna i orzeźwiająca”.