Wewnątrz odkryciem tego znanego dzień dzisiejszy na zupełny kula ziemska napoju stoi … grypa. Jak w grudniu 1885 roku mieszkańców Atlanty nawiedził niekończący się wirus grypy, pigularz John Pemberton głowił się ponad specyfikiem, jaki mógłby dostarczyć ulgę schorowanym Amerykanom. Mąż Pemberton spędzał w takim przypadku całe noce w swoim małym laboratorium na tyłach apteki i eksperymentował. Gotował korona drzewa krzewu kokainowego, ucierał orzeszki drzewa kola (zwane mentor), mieszał różne syropy, podgrzewał, studził, łączył z różnymi wywarami i próbował…
Nie bacząc na, iż farmaceuta wkładał całe kier w swoje eksperymenty, negacja logiczna jest dozwolone rzec, azali eliksir tamten byłby skutecznym specyfikiem na grypę, bowiem w życiu negacja logiczna został dokończony. Pewnej nocy, wyczerpany nerwowo Pemberton omyłkowo dolał aż do mikstury wody sodowej, miast zwykłej. Gdy spróbował specyfiku, negacja logiczna proch wątpliwości – owo jest niepowtarzalne! Porzucił dalsze prace ponad wynalezieniem leku. Z pomocą przyszedł mu Franc Robinson, rachmistrz apteki. We dwójkę obmyślali koncept, wzorem rozbić fortunę na bezalkoholowym pobudzającym napoju. Robinson twierdził, iż konieczna jest reklama; owo płeć brzydka wymyślił nazwę „coca-cola”, organizował darmowe degustacje coca-coli zaś dbał o ogłoszenia w prasie. W „The Atlanta Journal” w dniu 26 maja 1886 roku ukazało się takie oto publikacja: „Coca-cola jest pyszna i orzeźwiająca”.